Wpisanie numeru klienta w uwagach do zlecenia nie dowodzi jeszcze, że zamówienie i produkcja są poprawnie powiązane. Pracownik może odczytać komentarz, ale mechanizm planowania nie musi go wykorzystywać. Podczas uruchamiania modelu MTO warto zatem sprawdzić zarówno to, co użytkownik widzi na ekranie, jak i to, co system robi z powiązaniem po zmianie danych.
Zacznij od jednej pozycji zamówienia
Do pierwszego testu najlepiej wybrać prosty, uzgodniony przypadek: jeden wyrób w określonym wariancie, znana ilość i wskazany termin. Dane testowe powinny pozwalać jednoznacznie rozpoznać pozycję zamówienia oraz dokumenty utworzone w celu jej wykonania. Nazwa kontrahenta albo ogólny opis wyrobu są zbyt mało precyzyjne, gdy ten sam odbiorca zamawia kilka podobnych pozycji.
Przed wykonaniem próby trzeba ustalić oczekiwaną relację dokumentów. Jedna pozycja może być w danym procesie realizowana przez jedno zlecenie albo dzielona na kilka. Możliwe są również inne reguły planowania. Nie należy oceniać wdrożenia według założenia, że każdy ERP zawsze tworzy relację jeden do jednego. Ważne, aby ustalony model odpowiadał potrzebom firmy i dawał się sprawdzić w używanym rozwiązaniu.
W produkcji na zamówienie sygnałem do wykonania wyrobu jest zamówienie odbiorcy. Sam wybór takiego modelu nie określa jednak, czy dokument produkcyjny powstaje po działaniu użytkownika, z planowania, czy przez skonfigurowaną automatyzację. Próbę należy przeprowadzić właśnie tą drogą, która ma być stosowana w codziennej pracy.
Numer referencyjny i pokrycie zapotrzebowania
Warto odróżnić wskazanie źródła dokumentu od mechanizmu przypisującego podaż do zapotrzebowania. Referencja może pomagać odnaleźć zamówienie, ale jej obecność nie rozstrzyga wszystkich zasad planowania. W rozwiązaniach ERP istnieją różne rodzaje takich powiązań; część jest aktualizowana przez kolejne obliczenia planu, a inne mają trwalszy charakter. Ich znaczenie i sposób zmiany należy potwierdzić dla wdrażanej konfiguracji.
Na spotkaniu testowym dobrze przejść od pytania „czy widać numer?” do konkretnych kontroli:
- czy ze zlecenia można rozpoznać właściwą pozycję zamówienia, a z zamówienia ustalić sposób jej realizacji;
- czy zgadzają się wyrób, wariant, ilość i jednostka miary;
- czy wiadomo, jaka część zapotrzebowania ma pokrycie, a jaka nadal go wymaga;
- czy ponowne przeliczenie planu zachowuje albo zmienia relację zgodnie z przyjętą regułą;
- czy użytkownik potrafi odróżnić powiązanie systemowe od zwykłego opisu wpisanego ręcznie.
Nie każdy system pokaże te informacje w jednym oknie. Można ocenić cały przebieg pracy, łącznie z raportem lub widokiem pomocniczym, jeśli stanowi on uzgodnioną część rozwiązania. Wynik powinien być jednak odtwarzalny bez domyślania się, co miał na myśli autor komentarza.
Szerszy opis roli ERP w produkcji na zamówienie znajduje się w artykule: https://tek.info.pl/article/5734/produkcja_na_zamowienie_make_to_order_a_system_erp. Przy odbiorze konfiguracji potrzebny jest dodatkowo sprawdzalny scenariusz pokazujący, jak ogólna koncepcja działa na konkretnych dokumentach firmy.
Próba z podziałem wykonania
Rozważmy modelowe zamówienie na 60 sztuk jednego wariantu. Zgodnie z przyjętymi na potrzeby testu zasadami ma ono być realizowane przez dwa zlecenia: na 20 i na 40 sztuk. Po ich utworzeniu należy sprawdzić, czy oba odnoszą się do właściwej pozycji i czy widok realizacji pozwala rozpoznać łączne planowane pokrycie. Przykład nie przesądza, że taki podział jest obsługiwany identycznie w każdym ERP; opisuje oczekiwanie, które trzeba zweryfikować przed uruchomieniem procesu.
Suma ilości na dwóch dokumentach to jeszcze nie informacja o dostawie. Warto oddzielnie odczytać ilość zaplanowaną, wykonaną, przyjętą do zapasu i wydaną odbiorcy, stosując znaczenie statusów właściwe dla danego rozwiązania.
W kolejnym kroku testu można założyć wykonanie pierwszych 20 sztuk, bez realizacji pozostałych 40. Osoba obsługująca klienta powinna umieć ustalić, co faktycznie zakończono, a co pozostaje do wykonania. Jeśli firma dopuszcza dostawy częściowe, należy sprawdzić także ich ewidencję i pozostałą ilość do wydania. Warunkiem tej próby jest wcześniejsze uzgodnienie takiego sposobu obsługi zamówienia; nie należy dopisywać go jako domyślnej możliwości każdego wdrożenia.
Zmień ilość i obserwuj oba końce relacji
Najwięcej o konfiguracji mówi próba odejścia od początkowych danych. Można przygotować osobne scenariusze zmniejszenia ilości przed rozpoczęciem produkcji oraz zmiany, gdy część pracy została już wykonana. Wynik każdego z nich powinien odpowiadać ustalonym regułom, lecz nie musi oznaczać automatycznej korekty wszystkich dokumentów. Czasem potrzebna będzie decyzja uprawnionej osoby lub osobna czynność w systemie.
Przykładowo, po obniżeniu modelowego zamówienia z 60 do 50 sztuk wcześniejsze zlecenia nadal mogą obejmować łącznie 60. Test ma wykazać, czy użytkownik otrzyma informację o różnicy i jak może ją rozliczyć w przyjętym procesie. Nie wolno uznać wyniku za poprawny wyłącznie dlatego, że na ekranie sprzedaży widnieje nowa liczba. Trzeba sprawdzić, co pozostało po stronie produkcji, planowania i ewentualnych rezerwacji. Konkretny sposób obsługi nadwyżki wymaga uzgodnienia dla danego przypadku.
Podobnej kontroli wymaga anulowanie pozycji. W środowisku testowym warto sprawdzić, jakie dokumenty nadal istnieją i jakie działania pozostają użytkownikowi. Usunięcie potrzeby klienta nie dowodzi, że wykonana praca lub uruchomione zaopatrzenie automatycznie zniknęły.
Zapisz wynik tak, aby można było go powtórzyć
Praktyczny protokół nie musi być obszerny. Powinien pozwolić innej osobie przeprowadzić tę samą próbę i porównać rezultat. Dla każdego scenariusza warto zapisać:
- warunki początkowe, numery dokumentów testowych i rolę użytkownika;
- wykonaną czynność oraz oczekiwany wynik uzgodniony przed próbą;
- wynik rzeczywisty, w tym stan po ponownym planowaniu lub zmianie dokumentu;
- rozbieżność, osobę odpowiedzialną za wyjaśnienie i rezultat ponownego sprawdzenia.
Próby powinny odbywać się w przeznaczonym do tego środowisku, z uzgodnionymi danymi. Dzięki temu sprawdzenie anulowania czy podziału nie uruchamia przypadkowo rzeczywistych działań produkcyjnych. Równie ważne jest ustalenie uprawnień: poprawny wynik uzyskany wyłącznie na koncie administratora nie pokazuje jeszcze, czy zwykły użytkownik wykona swoją część procesu.
Sprawdź odpowiedź, której potrzebuje sprzedaż
Na końcu warto poprosić pracownika o odnalezienie jednego zamówienia i wyjaśnienie jego stanu bez pomocy zespołu wdrożeniowego. Powinien wskazać, co pokrywa zapotrzebowanie, jaka ilość pozostaje do wykonania i skąd pochodzi odczytana informacja. Jeżeli wymaga to ręcznego porównywania kilku niejednoznacznych opisów, pozostaje konkretne zadanie do poprawy widoku lub procedury. Taki sprawdzian pokazuje użyteczność powiązań lepiej niż samo potwierdzenie, że dokument produkcyjny otrzymał numer zamówienia.
Artykuł zewnętrzny









